PSYCHOTHERAPIE

BEELDENDE THERAPIE

VISIE

Ik werk binnen een psychoanalytisch kader met accenten uit andere stromingen zoals psychodynamische therapie, cliëntgerichte-experiëntiële therapie, existentiële therapie en mindfulness. Ik benader elke mens vanuit zijn eigen unieke vraag, rekening houdend met zijn specifieke relationele context en verleden. Elke behandeling is een behandeling op maat van de eigenheid van de persoon voor mij. Aangezien elke persoon anders is, werk ik niet met kant en klare oplossingen of behandelprotocollen. Als therapeut neem ik niet de positie in van probleemoplosser: ik kan jou alleen helpen om zélf een oplossing uit te vinden die voor jou werkt.

Ik geef je de tijd en de ruimte om te spreken (of beelden te maken) over wat je bezighoudt: je angsten, dromen, verlangens, frustraties, … Binnen een veilige context waar alles kan en mag gezegd worden, krijg je de mogelijkheid om zelf richting te zoeken in jouw leven.

Sommige mensen kunnen zich goed uitdrukken via woorden, terwijl andere mensen geen woorden vinden voor wat er in hen omgaat. Nog anderen gebruiken veel woorden, maar zeggen niet waar het echt om draait. Naast gesprekstherapie, kunnen kinderen én volwassenen bij mij ook terecht voor creatieve (beeldende) therapie.

PSYCHOTHERAPIE

Kinderen

Kinderen vinden niet altijd woorden voor wat er in hen omgaat. Ze trekken zich terug op zichzelf, worden kwaad, zijn druk, krassen in hun lijf, zijn angstig, verliezen hun concentratie, … Deze symptomen worden al te vaak beantwoord met medicatie of een diagnose. Door te spreken, tekenen of spelen krijgen kinderen bij mij de mogelijkheid om meer grip te krijgen op zichzelf en hun omgeving.

Tijdens het eerste gesprek nodig ik de ouders graag uit om het verhaal van het kind te vertellen. Dit liefst in het bijzijn van het kind zodat het voor hem/haar duidelijk is waarover zijn/haar ouders zich zorgen maken. Bij kinderen tot 5 jaar vinden de sessies meestal plaats in het bijzijn van ouder en kind. Vanaf de leeftijd van 5 jaar kan een kind alleen komen en worden de ouders regelmatig uitgenodigd om deel te nemen aan de therapie.

 

Jongeren

In de overgang naar volwassenheid worden jongeren geconfronteerd met allerlei uitdagingen: scheiding, rouw, pesten, seksualiteit, zelfdoding, anders zijn, niet gewenst zijn, schoolmoe zijn, … Men voelt zich niet begrepen door de omgeving en men loopt vast in het leven. Ouders merken dat hun zoon of dochter niet lekker in zijn of haar vel zit en weten niet meer hoe ze kunnen helpen.

Jongeren kunnen aangemeld worden door hun ouders of door zichzelf. Tijdens het kennismakingsgesprek kiest de jongere zelf of men alleen komt of liever iemand (een (groot)ouder, broer/zus, vriend(in), iemand van school, …) meebrengt. De persoon die mee komt hoeft niet gedurende de hele sessie aanwezig te zijn: men kan ook wachten in de wachtruimte tijdens (een deel van) de sessie. In de daaropvolgende sessies komt de jongere in principe alleen in therapie. Iindien aangewezen kunnen de ouders, school, CLB, huisarts, psychiater, … betrokken worden in de therapie. Dit gebeurt echter nooit zonder medeweten of toestemming van de jongere.

 

Volwassenen

Ik nodig je uit om zo vrij mogelijk te spreken over wat je bezighoudt. Via het spreken krijg je inzicht in de onbewuste verlangens, conflicten en patronen die aan de basis liggen van jouw psychische problemen. Het is een proces dat moed vraagt om door te zetten. Ik ondersteun je in dit proces door eerst en vooral onbevooroordeeld te luisteren, maar ook door vragen en hypothesen te stellen. Op die manier wordt het mogelijk om andere keuzes te maken en nieuwe oplossingen te vinden waardoor het leven opnieuw draaglijk wordt.

 

BEELDENDE THERAPIE

Om uiteenlopende redenen is voor sommige mensen de gesproken taal niet het meest geschikte medium om iets te bewerken. Door ervaringen op te doen met beelden, materialen en technieken (potlood, collage, klei, verf, houtskool, …), kunnen kinderen én volwassenen op een andere manier in contact komen met de eigen verlangens, conflicten en patronen.

Soms nemen we even afstand en halen we er woorden bij om stil te staan bij jouw beleving en de link te leggen met het dagelijkse leven. Spreken is dus zeker een onderdeel van de beeldende therapie, maar de nadruk ligt op het doen en ervaren.

Bang zijn dat je niet goed genoeg kan tekenen, schilderen, boetseren, … is voor niets nodig. Je hoeft geen kunstenaar te zijn om vorm te geven aan wat er vanbinnen speelt. De focus ligt niet op het maken van een mooi of technisch goed eindresultaat, maar wel op de eigen manier van vormgeven.